Mostrando entradas con la etiqueta ALBANIA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ALBANIA. Mostrar todas las entradas

miércoles, 29 de abril de 2015

XHEVAHIR SPAHIU [15.802] Poeta de Albania





Xhevahir Spahiu

Nació el 01 de marzo del año 1945 en Malind të Skraparit, Albania : Es un conocido escritor albanés.

Estudió en la Facultad de la Historia-Filología, literatura en lengua albanesa.

Desde 1968 ha trabajado como periodista en el diario “Zëri i Popullit” (La voz del pueblo), es editor de la revista “Nëntori”, y maestro libretista en la Ópera y el Ballet de Tirana.

Fue honrado con el premio "Migjeni" y y es el ganador del primer premio en el concurso del 45 aniversario de la liberación de la patria.

Los títulos de sus obras:

Mëngjes sirenash ( 1970 ) 
Ti qytet i dashur ( 1973 ) 
Vdekje e perendive ( 1977 ) 
Dyer dhe zemra të hapura ( 1978 ) 
Bashkohësit ( 1980 ) 
Agime shqiptare ( 1981 ) 
Zambakët e Mamicës ( 1981 ) 
Kitaristët e vegjël ( 1983 ) 
Nesër jam aty ( 1987 ) 
Heshtje s´ka ( 1989 ) 
Dielli i lodrave ( 1990 ) 
Poezia shqipe ( 1990 ) 
Kohë e krisur ( 1991 ) 
Udha ( 2005 )


Bajo la dictadura de Hoxha fue atacado por el carácter "decadente" de su poesía, aunque consiguió sortear los peligros. Más tarde, en 1997 tras escribir un ciclo de poemas que expresaban su protesta por la corrupción y los métodos bárbaros del entonces Presidente Sali Berisha, fue atacado como terrorista y salvajemente apaleado por las bandas a sueldo del Gobierno. 



De: No hay silencio o peligro, 1973



FRENTE A FRENTE

Yo salgo a la calle
con flores de mimosa en las manos,
tú con garrotes y balas,
tú con perros,
yo con palomas.
Yo tengo rostro,
tú máscara,
tú los colmillos,
yo la palabra.
Yo busco un puñado de vida,
incluso a mi muerte tú aspiras.
Los dos
los ojos entre los ojos,
los ojos entre los ojos
los dos.

El espacio fecundan mis palomas.
De ti se apartan hasta los perros
y huyen por el monte aullando.

Ni los perros te quieren.

No te quieren ni los perros. 





ARDEN LAS VELAS

Arden las velas en la palma de la tarde
por los paseos tendidos cual candelabros.
Los cirios sus lágrimas no esconden,
llorar pueden como humanos.
Sus lenguas tiemblan
cual del estertor palabras,
al viento se dirigen,
a la piedra le hablan.
Mientras podamos, maldiciendo la negrura,
bueno será, dijeron las gentes, que encendamos velas
en recuerdo de aquellos que se fueron,
susurros para los muertos, paz para los vivos
que despacio se consumen como cirios de alma blanca.

Arden los cirios por los paseos de Tirana
arden o lloran
por los que están,
por los que no están;
mas surgen de la noche sombras aún más negras
para sofocar los cirios,
para el espanto.
Se apaga el primero,
sucumbe el otro,
expiran sin un gemido exhalar siquiera.

Llamas por millares:
por millares las almas. 






SE AGOTABA el tiempo a los homicidas,
su mismo aliento a consumirse principiaba;
y así nuevos desastres habían de amasar,
luego de haber engendrado desastres.
Entonces, como revienta a un niño un tanque
las aplastaron entre sus pies.

Tan solo una,
ah, una no lograron sofocarla.

De Naim (l) la divina llama. 


(l) Naim Frasheri (1846-1900), poeta nacional albanés. 





CREíAMOS QUE el Medievo había muerto.
Los hunos,
los gengiskhanes,
los nerones,
los hitleres,
estos
y los otros,
juntos y bien avenidos
reedifican
fortalezas con los cráneos de los muertos.

Este engendro regurgitado de bárbaros
¿aún no ha sido emasculado?

Creíamos que el Medievo había muerto.

Había muerto.





La parola

Hanno detto alla parola: ora sei libera
ma la parola non aveva forza per dire: non mi serve.
A cosa serve
se non ho parlato quando serviva?
Sono rimasta priva d’ali,
sono rimasta senza cielo,
sono una vita priva di sogno,
sono un sogno privo di vita.
Hanno detto alla parola: sei libera.
Difficile, ha detto la parola, quanto difficile
credere d’essere liberi;

dopo aver mangiato le proprie sillabe,
dopo essere rimasti stroncati
anche la libertà diviene prigione.
Hanno detto alla parola: la libertà vive.
La parola disse:
sono come Costantino che dopo la morte ancor viaggia.
Hanno detto alla parola: tu sei la libertà.
Per capire ciò serve ben poco
lei pensò,
lei parlò,
ma al posto dei suoni
ne uscì sangue.

Traduzione: Anila Resuli





Il padre

La notte
quando il mondo dorme
e il mare ingoia il rimorso delle pazzie del giorno
quando i gabbiani gridano nei cieli della memoria
e le stelle – occhi che non chiudono occhi -
in silenzio iniziano a spegnersi
esce dal nascondiglio
e cavalca un cavallo
che vola
e s’avvicina al recinto.

Non è il solo Constantino. E’ il padre.

Nessuno lo guarda e nessuno lo riconsce.

Lega il cavallo al recinto sotto i raggi della luna,
si pulisce le scarpe e s’avvicina alla finestra
vicino al sonno dei bambini.
Allunga la mano, li copre con un pail
perchè sognano e i sogni si raffreddano.
Un nodo gli chiude la gola
ma contiene la tosse
i bambini potrebbero svegliarsi.
Se s’alzano a cercare pane: lui
da molto ha dimenticato le fiabe.

Come il silenzio s’allontana
prende la via per la dimora che nessuno occupa
con gli occhi parla a Caronte, senza farsi sentire,
per non svegliare gli altri morti.
Ah, l’anima sua riempì gli scavi del cielo
solo il corpo resta lì
nelle ginocchia d’una notte interrata
… la sola notte senza stelle.

L’olivo sta come una candela sopra la testa

Traduzione: Anila Resuli






Il nostro pane quotidiano

Sei venuta vicina e m’hai detto:
t’ho mangiato il cuore!
Io chiusi gli occhi
e mischiai i sogni.
Guardo come sanguina il mio cuore
tra le tue labra di carne e luce.
Buon appetito, amore.
Ma ora, ora non mi dici
senza cuore, come amarti?
Tu hai detto due parole,
gettasti una pietra:
t’ho mangiato il cuore
e io insanguinata conto
i cerchi dei sogni.
Lo sai: il mio cuore
il tuo cuore ha frantumato,
cola il sangue
come i semi di melograno, plick-plick.
Tu hai detto: t’ho mangiato il cuore,
quando io poveretto avevo divorato il tuo.
Era tempo di lutto
e i cuori si sono fatti pane quotidiano.

Traduzione: Anila Resuli





Vjedhesit e bukurise antibiblike

Permbytja e perbotshme
sic mblidhet nata po mblidhej.

Drure asgjekundi,
gjekundi brigje.

N jeriu hapi dritaren e barkes
nisu, i tha pellumbit.

Asgjekundi drure
brigje gjekundi.

pellumbi u kthye
me nje bisk ulliri ne sqep.

Atje ka toke
atje ka jete.

Po njeriut ia moren pellumbin, degen.

Linden maskat,
bukurine e vodhen profetet. 






Rekuiem per oren 6...

Ora 6
Akrepat si dy krahe te hapur qe presin
dhe ti s'po vjen
ti s'po vjen as ne 6 e nje minute
ne 6 e dy minuta vetmia ish me mua
une isha me vetmine ne 6 e tre minuta
ne 6 e kater bota ishte po ajo
6 e pesa i ngjante 6 e gjashtes si dy pika uji
6 e shtate, 6 e tete, 6 e nente, 6 e dhjete
Ti s'po vjen
S'po vjen
S'vjen
ne 6 e pesembdhjete
hodha syte si dy vetetima ne fushen e ores se qytetit
akrepat u thyen si dy krahe te nje zogu
qe s'ekziston

Une mora pikellimin per dore
dhe ika



Shembja e nje nate dashurie:

Ktheva koken, mbajta hapat:
binin tjegullat, binin traret,
binte qielli i nje nate dashurie.
Atje mbi papafingo, prane yjeve e pata puthur,
shemben yjet tani, behen pluhur.
Dritare s'ka, ka sy te zgavert,
s'ka mure me plasaritje te etshme,
skelete fjalesh ne gjysmerresire,
skelete enderrash, premtimesh te neserme.
Ngrihet tymi si nje mjegull e bardhe,
nje grusht eshtrash te nje nate germadhe.
Ne cep te rrenimit 
dy burra po pine qete-qete cigare.
Ej, ju atje! Nuk degjoni si ulerijne brenda meje xhindet,
edhe pak e llava do te dale jashte meje si tek vullkanet.
Mos u kthe ne kujtim, i thashe
mos u kthe ne harrim, me tha;
botes i falem nje nate dashurie 
dhe kjo s'eshte pak.
Nje nate. Dhe çfare nate!
Dora mbi sup,
hena mbi mal,
qielli i kalter i botes mbi krye...
Mbajeni, mbajeni!
Ajo po bie...po bie....
Dhe ishte nje nate e paemer,
siç ishin te paemert yjet.
Kini meshire, mos e shembni ate nate!
Eshte renkimi im apo klithma e saj?
Kini meshire, kini meshire!
Ajo ishte nje nate dashurie
qe kurre s'duhej te kish gdhire.
Kini meshire,
ne mos po atje nen gure,
nen peshen e nates se shembur do te shembem,
i vrare jo nga urrejtja, po nga dashuria,
qe, perjetesisht quhet dhembje............





Nata e Vitit të Ri

O zemra ime, o vetmi,
të pimë sonte, gjithsesi.
Një mall, një dhembje dhemb atje
ku jemi dhe nuk jemi ne.
pas muresh kokë më kokë kurthojnë
harrimin e harrimit tonë.
Po qoftë në Dajt a Monparnas
një shishe vere të ndjek pas.
Sa vlen një gllenjkë e saj nuk vlen
as fama, as froni që shkëlqen.
E tha s'e tha Omar Khajami,
stacioni i fundit: Varri i Bamit. 
O zemra ime, o vetmi
Te pime sone, gjithesesi..





Të mbaj në duar

Te mbaj ne duar, dashuria ime.
Krijese prej qelqi
me shkendijime yjesh.
Kam frike....
Kam frike se mos me bie dhe 
thyhesh.






ORA

Apartamenti i zakonshem. Kati i dyte.
Udha e trenit.
Mbi parvaz tik-taku i ores:
mbi krevat,
tik-taku i zemres.
Gjoksi yt i ngrohte, dallgezues,
koka ime mbi te . 
Koka, koha , ora , zemra,
nje!
C'rreh aty?
C'murmurit, c'gurgullon, c'oshetin?
Cila ere? Cili lume?
Ora, koha
zemra, jeta;
koha tek zemra,
jeta tek une.
Ti toke e lire,
ti liria ime e pushtuar
nga dashuria,
kur s'te kisha, 
kujtoja se lulezoje ne ndonje planet tjeter. 
Te dua aq shume sa me duket
sikur do te vdes.
Mbi krevat 
tik-taku i zemres;
mbi parvaz
tik-taku i ores.
Udha e trenit .
Kati i dyte. Apartamenti i zakonshem.
Nje molle u fik.
Perbytje mbi dhe.
Ne varken e Noes a do kete vend per ne?







domingo, 8 de marzo de 2015

JETON KELMENDI [15.154] Poeta de Albania


Jeton Kelmendi

Jeton Kelmendi, poeta, dramaturgo, traductor y periodista, nació en la ciudad de Peja – Albania en 1978.

El “Bautismo del Alma” en la Literatura de Albania

Por Peter Tase

Jeton Kelmendi, poeta, dramaturgo, traductor y periodista, nació en la ciudad de Peja – Albania en 1978. Hizo sus estudios básicos en su pueblo natal, y después se inscribió en la facultad de periodismo de la universidad de Prishtina, Kosova. Mas tarde ingresó en el programa post universitario de políticas internacionales y seguridad, en la Universidad de Bruselas. Por muchos años ha escrito y publicado libros de poesía, ensayo, prosa y cuentos.

Durante varios años ha sido colaborador de diferentes medios de comunicacion en Idioma Albanés y otros extranjeros, donde ha compartido con el publico temas del ámbito cultural, político, y en particular todo lo relacionado con relaciones internacionales.

Jeton Kelmendi, Cover PhotoJeton Kelmendi fue reconocido por primera vez después de publicar su primer volumen de poesía, con el titulo “El Siglo de Promesas” (“Shekulli i Premtimeve”), en 1999. Después publico otros varios libros de carácter literario. Es uno de los pocos escritores albaneses reconocidos internacionalmente, sus poesías han sido traducidas en más de 25 idiomas, y publicadas en varias antologías internacionales. Kelmendi es considerado como uno de los representantes mas respetados de la poesía moderna de Albania. Las poesías de Jeton Kelmendi estan editadas por: Pedro (Toty) Brizuela, renombrado comunicador y escritor del Paraguay y Gustavo Vega Mansilla, un escritor conocido de España.

Kelmendi es mimbro de varias asociaciones literarias y colaborador permanente de varias revistas literarias y culturales de Rumanía, Francia y Estados Unidos. En sus diferentes formas de expresión poética dedica un especial cuidad al verso, la elaboración moderna del texto y la profundidad del mensaje. En su discurso poético se nota el lirismo romántico y el verso eliptico en combinacion con metáforas y símbolos artísticos. Es veterano de la guerra de liberación de Kosova, como miembro de las Fuerzas de Liberación de Kosova en 1998-1999. En el presente trabaja y escribe desde Bruselas.

Libros publicados:

– “El Siglo de Promesas,” 1999, Poesía
– “Mas Allá del Silencio,” 2002, Poesía
– “Si fuera medio día,” 2004, Poesía
– “Regálame un poco, mi patria,” 2005, Poesía
– “Donde se van las llegadas,” 2007, Poesía
– “La Señora Palabra,” 2007, Drama
– “Viniste por las huellas del viento,” 2008, Poesía
– “El tiempo cuando tenga tiempo,” 2009, Poesía
– “El camino de los pensamientos,” 2010, Poesía
– La misión de unión Europea en Kosova, después de la independencia, 2010, Política de seguridad, EEUU
– Las misiones de la NATO y la Unión Europea, en cooperación o en competencia, 2012, política de seguridad.

Premios internacionales:

– “El gran premio internacional Solenzara Paris,” 2010
– El premio internacional “La tercera mejor poesía del Mundo” Sarajevo, Bosnia Hercegovina, 2013
– El Premio Nacional de Poesía “Din Mehmeti” – Gjakove, Kosova, 2011
– Miembro de la Asociación de Periodistas Profesionales de Belgica, Bruselas,
– Miembro de la Academia de Ciencias y Artes de Europa, Paris
– Miembro de la Academia de Ciencias y Artes de Ukrania, Kiev




PENSAMIENTOS DEL ALMA

Haciendo cientos de caminos
Sólo una vez pudo reunirse tanta maravilla.
Más allá de lo imposible.
Hay una posibilidad,
Dos miradas que se funden.

Medio cuento, media leyenda
Un poco solar, lunar,
Ir y venir.
Nos hicimos más verdaderos.

La promesa,
Nuestra palabra del alma
Hoy comienza el camino,
Los días se suceden
Tú lo sabes, mi querida.
No permanezcas en silencio mañana.
Cuantas veces
He de decir tu nombre.
Mis palabras se angelizan,
Mi ángel.
Cada vez que estás en silencio,
Hablas mucho más.
Así son los pensamientos del alma




LA PRIMERA DAMA DE LOS PENSAMIENTOS

“Estás loco, pero aprendes como ser loco
Sin llamar la atención,
No te preocupes: vas a sobrevivir y tendrás mucha suerte”
Paulo Coelho


Como diputados en
El parlamento,
Mis pensamientos
Se debaten en el tiempo
Apenas unos días.

Uno
Llega y enseña
el frío del invierno,
¿Debería hacer algo
Para que se enfríe el pasado?.

Otro
Se queja del canto
De los pájaros: teruteru
No se puede escuchar
Los teruteru de las lagunas.

Pensamiento en blanco
Polemizando consigo mismo:
No no es,
Sí, lo es
Presente, la primera dama de los pensamientos.
Al final de la sesión
Plenaria
Con votos unánimes
Tú tomas el volante del alma.
Camina ahora
Hasta llegar
A ti
Después hablamos
Estoy sentado allá esperando.




ACORTANDO DISTANCIAS

Después de la noche de hoy
Disfrutando de la mañana.
Después del mañana
De vuelta a otra noche.
Estoy más cerca de ti.
Yo y tú, nos soñamos.
Y así el tiempo va pasando,
Nosotros contando
Los días y las noches.

Esperamos los dos
Hasta que desaparezca nuestra individualidad,
Así se va nuestro tiempo
Mientras se mide nuestra distancia
Con los días y las noches.

Allá viven, tú y mis pensamientos.
Aquí, yo y tus pensamientos
¿Quién cuenta los días?
Hoy, estamos en la noche mas cercana,
Mas cerca de los pensamientos
Desde donde queremos ver el mundo.
Cómo se puede ver,
Tú y yo, mi querida,
Tenemos un mundo
Completamente diferente

Bruselas, 20 de Junio de 2012




BAUTISMO DEL ALMA

“En un momento lo va a aceptar el tiempo
no hay nada como pasar de forma diferente
a como las personas quieren”

Oddiseas Elitis


Hacer caso omiso de leyes y de normas
Rondar
Alrededor de unos ojos azules
La voz cautiva:
Decir una palabra
Y ponerte clavos
Como Jesucristo,
Bautizarte con dos nombres
El mío, y el tuyo,
¿Es la vida?

Con el primer nombre
Bautizar el tiempo.
Con el segundo
Los pensamientos que nos atraen:
En este tiempo
Tú eres el pensamiento
Y en estos pensamientos
Tú eres el tiempo.

Yo quiero
Ver el sol naciendo más allá
De mi nacimiento.
Descender entre nosotros
Y desaparecer
Más más allá de ti.

Tú y yo saltamos
Las barreras
y pasamos al otro lado
donde nos espera el futuro.

Lubljana, 23 de marzo de 2011





LA PALABRA MAMÁ

La primera palabra
de todas
las palabras
que aprendí en albanês,
que hermoso es su significado
y su sonido.

Madre es
La persona más hermosa.
El vocablo
Tiene dos connotaciones:
Esto lo sabemos todos
Habla de alegría.
Pero cuando tenemos problemas,
Su figura para
Mi
Es vida,

Es lo primero de lo que me acuerdo.
Ella me enseñó muchas palabras, después
la escuela de la vida,
Pero, para mi

Mamá
es la más grande de las palabras
La más dulce
la más preciosa.
Lo mejor de todas
La que da la vida.




LA MONA LISA

Ella es silencio vivo
Belleza
Con el alma tranquila
Un suspiro existencial
Para el misterio.
Tantos siglos juntos.
Desde la pared
Miran a la gente
A la cara
Sin hablar
Y no callan
El palpitar del corazón late
En los otros corazones
Lleva consigo
El mirar de nuestros ojos.
Precisamente ella es la mujer
Que supera todo placer
Antes de penetrarte en la mirada
Dándote placer

París, 2006




Tradução dos poemas para o Português: André Damázio e Rafaella Capelari


Srta. Palavra e Sr. Pensamento

1. 

Tenho falado um pouco
Diferentemente
Muito triunfantemente
Senhorita
Espero 
Que não te ofendas
Pois elas são afinal
Meramente as palavras de um poeta
E sabes que é permissível 
Despir os pensamentos vestidos
Totalmente nus
E os desnudos
Vesti-los com os ternos que gosto
Ou
Está tudo bem para ti
Que te diga que te amo
As palavras que todo mundo diz
Para qualquer um
Como um marido para a esposa
Senhorita
Imploro pela diferença


2. 

Bem
O pensamento de nada serve sem a palavra
Ou a palavra
Nada significa se a mente não está engajada
Tu és tão querida,
Tu és a Senhorita Palavra 
E eu sou o Sr. Pensamento
É assim que eu sempre vi
A mim mesmo contigo 
A ti mesma comigo
Ainda 
Essa fórmula de amor
Em qualquer lugar
Se afinal sobreviverá 
A modernidade

Então Srta. Palavra, és atraente
Quando o Sr. Pensamento
Empresta-te seu charme


3. 

Venha
Façamos as pazes 
Porque o silêncio
Assiste ansiosamente
Ao que acontecerá conosco

De qualquer maneira
Srta. Palavra
Quero dar-te um beijo
Apenas um
E não sei como virão
Um segundo ou terceiro
Deixe a liberdade viver livre

Deixe a palavra,
A mente
Falar o que quer
que desejem

Agora quero
O primeiro beijo

Paris, Julho de 2006 




A Palavra Evitou o Silêncio

Eu costumava ficar em silêncio
Ontem
Para poder falar um pouco
Inspirei o hálito da tristeza
Sempre me dirigi
A regiões remotas
De encontro a seus olhos
A ti
Para falar-te silenciosamente
Para dizer-te
Sobre ti
E eu
Eu me esforcei
Para dizer-te
Que és
O pão das linhas
A água das palavras
Eu para ti
A canção mais cantada
Sempre
Eu quis ficar em silêncio
Falar pouco
Tornar-me sombra
Para prevenir a luz do sol
Eu quis
Superar
Todos os contratempos da humanidade
E eu percebi
Como poderia 
Encontrar-me
Mais perto de ti
Mais cedo ou mais tarde
Ontem
Eu tentei
Desfrutar ao máximo


Sob a Sombra da Memória

Eu te diria algo esquecido
Algo que não possa ser lembrado
nem mesmo amanhã
O esquecimento torna-se cada vez mais velho
Quando o silêncio viaja
Anseio por ti
Junto ao carvalho seco pelo sol
Enfileirado junto ao verso
Pendurado à ponta de meus anseios
Onde alguém geralmente espera pela amada
Eu me sento para descansar
Até que acabe o outono e as luzes se acendam
Eu tentei
Dizer-te exceto aquilo




Seus ritos

Afinal
É um novo começo
E não há como prosseguir em silêncio
Nenhum caminho me leva a ti
Mais cedo que hoje
Minha estrela almejada
E quão mais alto vou
Mais baixo me leva a neblina
Oh, se eu tivesse experimentado amor sincero
Nada temeria
E não é má ideia sonhar
Considere mesmo essa pessoa
Um pelotão de esforços
Um pensamento profético
Rodopiando
Levam-me a ti
Não importa que estejas envolta em teu mundo
Abra espaço para mim
Na poesia




Depois da vinda

E o bardo respondeu
Conhecemos o destino
Das canções épicas
Através do crânio
Da palavra

Entramos
Juntos no velho bairro
Com uma maçaneta
Da palavra
E suspendemo-la dele

Nostalgia do meu eu partido

Daqui para o além
Será meu dia
Porque para fora do mundo vou

Paris, 2007 




Assim que nos conhecermos

Eu, um poeta
Tu, uma bela moça
Ainda assim, não nos conectamos
Que foi?
Minha crônica
Desfaz teu sonho
Ou estás em um de teus humores

Fale-me do fogo sem fumaça

Em um momento
Teu café está esperando por nós
E minha linha trêmula

Compreende

Iremos para cima e abaixo no mundo
Podemos fazer mais
Do que podes imaginar, juntos

Então, isso é algo dado

Fim de setembro de 2006, Paris




Elipses

Agora emerge
E então desaparece
Aproxima-se
De um lado
E para longe 
Do outro

Brilha cintilantemente
Silencia-se
E sua boca loquaz
Cria um mundo interno
Com o qual vês ao invés

Ela tem um gosto por línguas

De alguma maneira
Desvia-se
E ainda o fita
Entra no mundo
E perturba tua paz

É algo
Algo grande

WoluWe, Bruxelas 2006





Por uma segunda-feira

Dois sons
De uma manhã antecipada
Em um cômodo
E
Os pensamentos que vão além
Do evento

Se o olhar cativo da moça
Chama-te
Poderias
Ficar quieto
Três pontos elípticos
As primeiras horas da segunda-feira
E não podes preencher a distância
Até ela

E se apenas o texto
Escrito pelas mãos da srta. Palavra
Acordassem-te
Um passo mais perto
Sentirias
Como poderíamos
Ficar acordados
Não estávamos juntos?




Ao Invés da Palavra

Até quando? Em sombra
O corpo do teu silêncio

Vieste no despertar do vento
Rainha de ninguém

Até quando essas planícies
Estarão cheias de nada

O destino nos quis unir
No entanto tudo foi para direções opostas

Até quando esconderemo-nos de nós mesmos
O desconhecido

Um pensamento piscou
Ao invés da palavra

Audergham, 9 de Março de 2007




Ao copo de Yen

Bebe homem
Teu copo
O vinho tinto dela
Yen

Bebe prontamente
Até o fim
Não deixe
A gota
Da linha
Para ser escrita na solidão

Ainda assim
Sóbrio
Tu és um homem inteiro

Outono de 2006, Paris





Selección de poemas en inglés
Translated by Fredi Proko




To the edge of the going
The yet to come is waiting for us


ILLYRIAN

Your body weight
Your air power
The speed slowdown
Are immesurable
There are no limits to your light
Either
There is no measure of your radiance
Or
You are superlative that exceeds all dimensions
I swear to my word’s soul
You’re
A crumb of forgetfuless
Beyond the ear or the eye
For hundreds and thousands of years
You’re
A bright thought
And never
Has anybody ever been able to appraise you
My god given homeland that conferred me my name
Albanian

Auderghem, February 2007 




FOR ENCOURAGEMENT

One day
My day will come
If indeed it’s true that
Every dog has it’s day,
And I will know how to welcome it
Then the soil will be as bountiful in bread
And the spring in water
That it will fill all the gaps
But alas
What are we to do with you
Distrust in tomorrow,
Deplorable is that day

Vienna, summer 2006 




MISS WORD AND MR THOUGHT

1.

I’ve spoken rather
Differently
Too triumphantly
Miss
I hope
You take no offence
They are after all
Merely a poet’s words
And you know that it’s permissable
To strip the dressed thoughts
Stark naked
And the bare ones
To dress with suits I fancy
Or
Has it been just as well for you
That I simply tell you I love you
The words everybody tells
To anybody
As a husband to his own wife,
Miss
I beg to differ


2.

Well
Thought is no good without the word
Or the word
Means nothing if mind is not engaged
You are such a dear,
You are Miss word
And I Mr. thought
This is how I’ve always seen it
Myself with you and yourself with me
Even
This love formula 
Anywhere
If at all it survived
Modernity

So Miss word, you are attractive
When Mr. thought
Lends you his charm


3.

Come on
Let’s make up ‘cause
Silence
Is anxiously watching
What’s gonna happen with us

Anyway
Miss word
I feel like giving you a kiss
Only one
As I’m not sure how
A second or third may come
Let freedom live unfettered

Let the word
The mind
Speak whatever
They want

I now want
The first kiss
Paris, July 2006 





UNDER MEMOY’S SHADE

I’d told you something forgotten
That which can’t be recalled not even tomorrow
Forgetfulness grows ever older
When silence travels
I’m waiting for you
At the sun-dried oak
In que with the verse
Hung on the tip of my longing
Where one normally waits for his sweetheart
I sat down to rest
Till autumn runs out and light wears on
I attempted
To tell you but something.

June, 2004 





THE WORD SIDESTEPPED SILENCE

I used to keep silent
Yesterday
In order to speak a bit
I’ve inhaled sorrow’s breath
I’ve always set off
To remote regions
Towards your eyes
To you
To quietly speak to you
To tell you
About you
And me
I’ve endeavoured
To tell you
That you’re
The bread of lines
The water of the word
I for you
The most sung song
Ever
I wanted to keep silent
To scarcely speak
To become a shadow
To prevent the sun’s light
I’ve wanted
To get over
All humanity’s
Mishaps
And I’ve seen
How I could
Find myself
Closer to you
Soon or later
Yesterday
I’ve strived
To enjoy to the fullest

May 2005, Prishtina